Peter De Roover (N-VA) & Kristof Calvo (Groen): “Charles Michel zal zich verslikken in zijn koffie als hij dit leest”

Peter De Roover (N-VA) & Kristof Calvo (Groen): “Charles Michel zal zich verslikken in zijn koffie als hij dit leest”

 

Ze zijn verslaafd aan het debat, en na het woelig eindejaar kennen ze de parlementaire trukendoos als hun broekzak. Maar met de regering in lopende zaken kunnen de fractieleiders Kristof Calvo (31, Groen) en Peter De Roover (56, N-VA) ook bewijzen dat het parlement nog iets klaar kan krijgen. De kans dat ze dat samen gaan doen, is eerder klein. “N-VA gaat altijd heel gretig in de hoek staan, om één tegen allen te spelen.” “En jullie zijn een partij van pastoors. Altijd die morele verontwaardiging en dat opgestoken vingertje.”

 

Wat gebeurt er als een Kamerfractieleider ’s ochtends vroeg in Brussel arriveert en zijn gsm nog thuis ligt? Peter De Roover (N-VA) deed de test. Dat viel lelijk tegen, zeker op de dag dat zijn partij uitpakte met Bart De Wever als kandidaat-minister-president, er ’s namiddags plots ook dringend intern vergaderd moest worden en hij dit interview zelfs liet uitstellen. “Ik heb aan de lijve ondervonden hoe verslaafd je bent aan die dingen. Het is een onwezenlijk gevoel als je plots niemand kan contacteren en niemand jou kan contacteren.”

Kristof Calvo (Groen), al enkele jaren De Roovers tegenpool in het parlementair halfrond, zou in dat geval onmiddellijk teruggekeerd zijn om de gsm op te halen. “Ik heb me wel voorgenomen om dit jaar meer te gaan wandelen in de Mechelse natuur zonder mijn gsm. Het is minder noodzakelijk dan eten en drinken, maar het lijkt me toch bijzonder moeilijk om als fractieleider de dag door te komen.”

De Roover: “Een maaltijd overslaan is gemakkelijker. We worden via onze smartphone voortdurend op de hoogte gehouden. Vroeger had je ’s ochtends de krant en om het uur het radionieuws. Nu maak je je belachelijk als je niet weet wat een kwartier eerder ergens anders is gezegd.”

Jullie vergaderen wekelijks. Is hij een moeilijke mens om mee af te spreken?

Calvo: “Hij is zeker niet bij de collega’s die vaak te laat komen. Anderen blinken daar meer in uit.”

De Roover: “Eigenlijk ben ik net iemand die principieel op tijd komt. Ik heb daardoor in mijn leven al heel veel tijd verloren aan wachten. Maar in de politiek ben je geen meester van je agenda. Zeker als fractieleider ben je de speelbal van de omstandigheden.”

Sinds het ontslag van de regering is de macht wel jullie kant uitgeschoven. Maar zal het parlement nog iets klaar krijgen?

Calvo: “Ik ben nog niet zeker wat het zal worden. We kunnen komaf maken met het automatisme dat alles wordt beslist op de kabinetten. Dat is reclame voor de politiek. Maar als er niets meer zou gebeuren, wordt net de lelijkste kant van politiek getoond.”

Zullen jullie als fractieleiders niet evengoed moeten meedraaien met jullie partijen, die de campagne al op gang trapten?

Calvo: “Een parlement van stilstaande zaken is een heel slechte campagne. De Kamer zou de partijen ook kunnen opjagen om nog iets te doen. Ons volledig programma zullen we uiteraard niet meer realiseren. Maar er zijn mogelijkheden. Soms zullen dat dingen zijn waar wij van houden, en soms zullen dat dingen zijn die we liever niet hadden gezien.”

Jullie hebben wel al aangekondigd dat jullie de aanpassing van de werkloosheidsuitkering met alle middelen zullen bestrijden.

Calvo: “Dat zien we inderdaad niet zitten. De drie resterende regeringspartijen weten dat ook: als ze nog andere dossiers samen met ons willen realiseren...”

De Roover: “Wat is het nu? Daarnet zegt u dat u er zich ook zal bij neerleggen dat andere meerderheden dingen goedkeuren die u liever niet zou zien. Maar nu koppelt u de werkloosheidsuitkering toch aan andere dossiers?”

Calvo: “We hebben daar een sterke overtuiging over.”

De Roover: “Gaan jullie de parlementaire trukendoos bovenhalen of niet?”

Calvo: “We gaan het debat niet voeren met het Kamerreglement in de hand. Maar MR en CD&V staan ook niet te springen om die werkloosheidsuitkering nog te hervormen. Mensen in armoede duwen werkt niet. Je solliciteert niet beter met een lege maag, integendeel. Sommige andere standpunten die CD&V, MR en Open VLD nu innemen openen voor ons wel meer perspectieven dan toen ze nog met N-VA in de regering zaten.”

De Roover: “Ik ben blij dat het opvalt dat we er niet meer bij zijn. Maar dat is geen goede evolutie.”

Aan uw metamorfose in december was ook goed te zien dat N-VA niet meer in de regering zat.

De Roover: “Tot dan was ik fractieleider van een meerderheidspartij. Dan ben je niet de numero uno, zoals bij de oppositiepartijen. Je verdedigt in de eerste plaats je eigen ministers. Nu werd ik van de ene dag op de andere een klein beetje aanvaller.”

Calvo:(lacht) “Een klein beetje? Charles Michel zal zich verslikken in zijn koffie als hij dit leest.”

De Roover: “Ik probeer me altijd omzichtig uit te drukken.”

Patrick Dewael (Open VLD) vergeleek u met weerman Frank Deboosere, “die ook elke dag op de radio iets anders komt vertellen”.

De Roover: “Goede oneliner. Maar de bochten die ik genomen heb, waren er van 360 graden: we zijn dus altijd dezelfde lijn blijven aanhouden.”

Blijft u dan onbewogen onder de tikken die u kreeg?

De Roover: “Ik ben daar nogal nuchter in. Ik begrijp wanneer iemand zoals Patrick Dewael of Kristof zijn rol speelt. In een rollenspel zou ik die andere rollen ook heel gemakkelijk kunnen spelen. En ik ben niet rancuneus. Wat ik wel betreur, is de manier waarop links de debatten voert: niet vanuit meningsverschillen, maar vanuit een morele opdeling tussen zogezegd goede en slechte mensen.”

Was het niet de premier die zichzelf in Marrakech aan de goede kant van de geschiedenis plaatste?

De Roover: “Ook dat blijft bij mij niet hangen. Maar ik zou er toch terughoudender in zijn. Ik heb alle begrip voor de visie van Groen op migratie, maar ik ben het er niet mee eens. Daarvoor hoef ik nog niet te beweren dat Kristof een mensensoort van een lagere orde is.”

Calvo: “Anderzijds gaat N-VA zelf ook altijd heel gretig in de hoek staan, om één tegen allen te spelen.”

De Roover: “Komaan, jullie zijn toch een partij van pastoors? Altijd die morele verontwaardiging en dat opgestoken vingertje.”

Calvo: “In Marrakech was Michel misschien eindelijk eens iets feller dan gewoonlijk. Maar het debat zelf is niet gevoerd in termen van goede of slechte mensen, wel in termen van goede of slechte migratie. In zo’n netelig dossier zijn er wel degelijk goede en slechte leiders. Filip Dewinter (Vlaams Belang) wilde dat we de kant kozen van de Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken Matteo Salvini. Ik ben trots dat wij daar als Belgisch parlement niet zijn in meegegaan. En het is vandaag veelzeggend met wie je internationale allianties sluit.”

De Roover: “Ik ben altijd een grote voorstander geweest van grenzen. Niet van muren. Grenzen zijn fundamenteel voor een democratie: je moet het heft in eigen handen kunnen nemen, niet de macht van de groep die je vertegenwoordigt uitbesteden aan anonieme instellingen waar je geen grip meer op hebt. Dat is wat op tafel lag met het Migratiepact.”

Jullie zijn er wel heel laat mee gekomen.

De Roover: “Ook in politiek is je energie niet onbeperkt. Je moet niet tegen de wereld willen vechten, maar er je gevechten uitpikken. Pas eind oktober ontstond er een grotere groep van landen die zich verzette tegen het Migratiepact.”

Calvo: “Als dat jullie mening was, dan zijn jullie nalatig geweest. Dat bleek uit de reconstructie van de onderhandelingen. En dan maakt het ­eigenlijk niet uit of jullie zich zijn gaan verzetten onder druk van Vlaams Belang of van Oostenrijk en andere landen.”

De Roover: “Wij zijn niet nalatig geweest. We vonden het voor eind oktober gewoon niet zinvol om daar een ultiem politiek punt van te maken.”

Er is de voorbije maanden maar één moment geweest waarop jullie even sprakeloos waren.

(stilte)

Calvo: “Een van mijn professionele dieptepunten van 2018. Omdat het op het einde van een dag kwam waar we er met het parlement net in geslaagd waren om een aantal meningsverschillen te overbruggen. Dat Tom Lenaerts daar in Van Gils en Gasten zei dat hij het aan zijn dochter niet meer uitgelegd kreeg, deed me veel pijn. Ik ben heel vaak op pad om jonge mensen warm te maken voor de politiek. En ik begrijp wel dat het gedoe rond moties van wantrouwen, een minderheidsregering en lopende zaken antireclame is voor de politiek. Maar we moeten wel blijven uitleggen dat democratie ook een confrontatie van meningen is. Als je dat begraaft, ben je ook geen goede ambassadeur van de politiek.”

De Roover: “Volledig mee eens. Maar ik blijf het bijzonder goedkoop vinden van Lenaerts. Volgens hem moesten we de meningsverschillen maar vergeten en het nu maar eens oplossen. Ik zeg niet dat hij daarop uit is, maar als je niet oplet, pleit je morgen voor een dictator die de debatten afschaft en het oplost. Als politicus was het natuurlijk verloren spel om daar tegen een populaire tv-maker in te gaan. Maar achteraf hebben we wel nog een lange babbel gehad. En ik vond het ook een verademing dat ook hij achteraf kritiek kreeg van veel mensen, die hem erop wezen dat politiek draait om keuzes maken en standpunten verdedigen.”

Meneer De Roover, u komt uit het onderwijs. Vindt u dat jongeren mogen spijbelen voor het klimaat?

De Roover: “Ik ben ook jong geweest. Ik had elke dag wel willen spijbelen. Mijn probleem is dus niet dat de jongeren jong zijn, wel dat de ouderen hun verantwoordelijkheid niet nemen. Scholen, politici en ouders. Ik lees zelfs dat een bepaalde school er een uitstap van wil maken, maar dan niet verplicht. Waar zijn we mee bezig? De eerste verantwoordelijkheid van een school is de leerlingen onderwijzen volgens het leerplan. Toen ik mij indertijd engageerde, was dat niet tijdens de lesuren.”

Calvo: “Nu klinkt u toch een beetje oud. Als er alleen maar geprotesteerd zou mogen worden buiten de schooluren, dan spraken ze in Leuven aan de universiteit nog altijd Frans. Eigenlijk zijn het de klimaatministers die de voorbije jaren gespijbeld hebben. Als ze willen dat die leerlingen volgende week terug naar school gaan, moeten ze maar eens beginnen met een ambitieus klimaatbeleid.”

 

De Roover: “Ik heb hen ook uitgenodigd voor een gesprek, weliswaar buiten de lesuren. Maar ze hebben geen tijd. Als je hen vraagt wat hun suggesties zijn, wordt er plots niet meer thuis gegeven. Het zou goed zijn als het onderwijs deze thematiek wetenschappelijk onderbouwd uitlegt en verder tilt dan het sloganeske. Om te komen tot een realistisch klimaatbeleid.”

Calvo: “De 17-jarige organisator Anuna De Wever zei het heel terecht: men vraagt hen om te leren over de klimaatwetenschap, maar tegelijk negeert men de urgentie die uit die wetenschap blijkt. Ik maak mij trouwens zorgen over hoe fel die jongeren door sommigen worden aangepakt.”

De Roover: “Ik maak mij zorgen over de bagatellisering van de afwezigheid van jongeren op school. Dit gaat om het kansenbeleid waar jullie het altijd over hebben.”

Weten jullie al op welke plaats jullie staan op de kieslijst?

Calvo: “Bij ons worden de knopen pas eind januari doorgehakt.”

De Roover: “Zo goed als. Ik lig er niet van wakker. Ik denk dat ik wel een plaats zal krijgen die het mij mogelijk zal maken om nog met politiek bezig te zijn.”

N-VA-voorzitter Bart De Wever wil Vlaams minister-president worden.

Calvo: “Ik ben blij dat ik geen Antwerpenaar ben die op hem heeft gestemd. Anders zou ik me wel een beetje bedot voelen.”

De Roover: “Ik zou me bedot voelen als ik voor Meyrem Almaci of Bart Staes had gestemd, want die zetelen zelfs niet in de gemeenteraad.”

Calvo: “Dat hadden ze ook niet beloofd. Ze ondersteunden de lijst en hebben plaats gemaakt voor jonge nieuwkomers. Zo gaat dat in onze partij.”

De Wever zet alles op het Vlaams Parlement. Daar zal het allemaal gebeuren, heren. Willen jullie wel nog terug naar de Kamer?

Calvo: “Ik ga daar nu geen uitspraken over doen. Maar als ik zou kiezen voor het Vlaams Parlement, is het niet om het land op te blazen, zoals De Wever. Ik had ook wel eens willen horen van de kandidaat-minister-president welk beleid hij zou willen voeren op het vlak van onderwijs, cultuur, mobiliteit of klimaat.”

En u, meneer De Roover?

De Roover: “Iemand moet toch in de Kamer zitten. (lacht) Ik zal dat dan wel doen.”

Maar krijgt de Antwerpenaar dan een burgemeester voor wie hij niet gekozen heeft en de Vlaming een minister-president die liever burgemeester van Antwerpen was gebleven?

De Roover: “Bart heeft vroeger inderdaad gezegd dat hij de stad waar hij verliefd op is geworden voor 12 of zelfs 18 jaar wilde besturen. Maar ook als minister-president kan hij van grote betekenis zijn voor Antwerpen. En deze verkiezingen zijn zo belangrijk dat we onze sterkste pionnen op de belangrijkste plaatsen zetten.”

Het bevestigt wel het beeld dat uw partij niet zonder De Wever kan. Net zoals hij ook nooit een opvolger vond voor het partijvoorzitterschap.

De Roover: “We zijn al lang niet meer de eenmanspartij van weleer. Het is ook niet zo dat De Wever dat aan ons heeft meegedeeld. We zijn gezamenlijk tot die beslissing gekomen. De Wever is nu eenmaal een uitzonderlijke politicus die ook zijn nek moet uitsteken op dit niveau. Wij vonden dat moment nu gekomen.”

Calvo: “Ik heb de indruk dat verkiezingen een instrument worden voor heel andere doelstellingen dan deze die wij voor ogen hebben. Europa wordt een landingsbaan voor Geert Bourgeois (N-VA) en Kris Peeters (CD&V), De Wever moet in Vlaanderen de leiding nemen om België te splitsen en de kandidaat-premier van N-VA verafschuwt België. Dat is een heel bijzondere casting. Groen gaat mensen vooruit schuiven die Vlaanderen graag zien, België graag zien en Europa graag zien. N-VA zet ook weer in op de clash met PS. Wij gaan net proberen om bruggen te bouwen tussen noord en zuid. Met Ecolo willen wij de grootste fractie worden in de Kamer.”

De Roover: “Ik heb u nu vijf jaar bezig gezien met uw Belgische fractie, maar bij elk debat moeten jullie nog altijd de spreektijd verdelen tussen Franstaligen en Nederlandstaligen. Zo eensgezind is dat toch niet?”

Calvo: “Ik zal u iets bekennen: ik heb overwogen om op te komen in Franstalig België. Maar ons staatssysteem maakt het onmogelijk om als Belg verkozen te geraken. Er staat altijd een F of een N achter je naam.”

De Roover: “Welkom in 2019.”

Zijn er eigenlijk standpunten die jullie partijen delen?

De Roover: “De manier waarop we naar politiek kijken is nogal gelijklopend. Onze visie over verzuiling bijvoorbeeld. Maar Groen wil zich tot elke prijs profileren als de tegenpool van N-VA.”

Een beetje zoals jullie doen met PS?

De Roover: “Omdat we inhoudelijk zo verschillend zijn. Maar in Antwerpen heeft Groen daardoor wel haar verantwoordelijkheid ontlopen.”

Calvo: “Wij willen de verschillen met N-VA niet uitvergroten. Ze zijn gewoon heel zichtbaar, of het nu gaat over migratie, een bijdrage over de grootste vermogens of mobiliteit.”

Hoe groot achten jullie de kans op regeringsdeelname?

Calvo: “We zullen het niet cadeau krijgen, maar ik ben erg hoopvol dat we een andere coalitie op de been kunnen brengen. Het is nog nooit zo fijn en gemakkelijk geweest om een groen politicus te zijn. Het draagvlak rond klimaat, luchtkwaliteit of eerlijke fiscaliteit is nooit zo groot geweest.”

De Roover: “Onze houding over het Migratiepact stemt mij dan weer optimistisch. In het parlement was drie vierde voorstander. Maar in de publieke opinie ligt die verhouding heel anders en wij hebben ons ertegen verzet. We kunnen allebei groeien. Groen boven de tien procent. En wij boven de dertig.” (lacht)

 

Verschenen in Het Nieuwsblad van 19 januari 2019 en hier geplaatst op 21 januari 2019. 

Foto: Kris Van Exel

Labels