Opletten met Zijne Onraakbaarheid

Opletten met Zijne Onraakbaarheid

Hoog tijd voor een zondagse mijmering, onder meer over - ik wou niet maar kon niet anders - Marc Van Ranst.

Hét kenmerk van de mens? De capaciteit om zich aan te passen aan de omstandigheden heeft de mens naar verluidt het meest geholpen om dat statuut van meester van de schepping nooit meer uit handen te geven. Het criterium ‘normaal’ kan snel schuiven, zoals we de voorbije maanden ondervonden. Wie zou het pakweg een jaar geleden gepikt hebben dat een minister ons collectief zou opsluiten in de eigen woning vanaf het uur der spoken? En toch; om klokslag middernacht sluiten de voordeurtjes van de brave burgers zich als in één klik. De gordijntjes gaan dicht en iedereen volgt braaf maar flexibel blijft de mens dus wel.

Wat er verder gebeurt blijft dus achter de gevel en daar vinden natuurlijk ook stoute dingen plaats. Onder het label ‘niet toegestaan achter de gevel’ vielen vroeger zaken als huiselijk geweld, kindermisbruik, gijzeling of dierenmishandeling. Daar zijn nu aan toegevoegd: opa en oma samen ontvangen, met vijf vrienden een pintje drinken, koken voor de buren, verjaardagsfeestje voor de dochter die meerderjarig wordt, familieoverleg na het overlijden van de ongetrouwde nonkel René en soortgelijke onbetamelijkheden.

Geniepig

Het gebeurt nog wel degelijk allemaal, maar in het geniep. Want geniep doen, is voor velen het ‘nieuwe normaal’ geworden; een overlevingstechniek zeg maar.

Vrijdag trokken wij naar een Vlaamse stad – de foto vertelt welke ik bedoel – alwaar we tevens de nacht zouden doorbrengen. De hele binnenstad bleek omgevormd tot een ‘masker verplicht’-zone. De straten waren weliswaar niet uitgestorven maar wie over de koppen wilde lopen, had erg lange benen nodig. Welke virologische baat die plicht om zich de prille lentelucht te ontzeggen opleverde, is me een raadsel. Met een verstopte neus en brildrager zijnde stoort zo’n masker mij om praktische redenen maar waar ze zinvol zijn, breng ik dat offer graag. Op open en niet eens druk gewandelde straten, valt me dat zwaar. Maar, het is het nieuwe normaal blijkbaar en iedereen droeg het vodje braaf voor de mond (en ik schoof het soms geniepig wat naar boven).

De terrasjes waren uiteraard gesloten en dus deden de betonnen en andere paaltjes, de borduren, de trappen en al wat zitbaar is dienst als alternatief om een frietje te steken of het pilsje binnen te kappen. Het nieuwe normaal van de flexibele mens.

Op de hotelkamer eten, is ook zo’n nieuwe normaal. Het is eens wat anders en wanneer de kamer voldoende ruimte biedt best gezellig – afhankelijk van het gezelschap natuurlijk maar je kiest wel met wie je op hotel gaat, dus laat maar gegeven zijn dat aan de voorwaarde ‘fijne compagnie’ voldaan is. Er heerste toch wel een sfeertje van quasi illegaliteit. Al wééken is er geen sprake van restaurantbezoek en dan geeft het zowaar een licht ongemakkelijk gevoel wanneer iemand vreemd aan de bubbel warm eten aan tafel komt brengen. Je voelt je geniepig, schuldig bijna. Hoe lang duurt het nog vooraleer we ons ongemakkelijk gaan voelen in een zaal waar ook rond andere tafels eters zitten (hetgeen we een restaurant noemen)? Hoe lang kan het allemaal nog duren voor we echt mensenschuw worden en de aanwezigheid van buitenbubbelaars als storend gaan beschouwen? Dan zijn we beland in de brave, nieuwe wereld; supergezond en veilig want het omhulsel van bacteriën, virussen en andere ziektemakers dat we mens noemen zal dan de passende afkeer opwekken.

Brassend vertier

Wat een gezellig vrijdagavondetentje moest worden (en ook geworden is, wees gerust) werd even onderbroken door… Marc Van Ranst (MVR). Hij stormde onze kamer binnen, weliswaar via de digitale weg. Mijn kersverse medewerker berichtte via whatsapp dat hij onbedoeld de toorn van de opperviroloog had gewekt en dus consulteerde ik het vervelende rottoestel dat eindelijk even buiten handbereik was weggelegd.

Marc Van Ranst (MVR) heeft mogelijk gedacht dat Vlamingen zo’n vrijdagavond wel eens al te vrolijk zouden kunnen doorbrengen en stuurde een tweet om mee te delen dat er wereldwijd 3 miljoen coronadoden zijn gevallen, waarvan 1 miljoen in Europa. Terecht dat we daar voldoende bij blijven stilstaan, ook en zeker als corona geen overlijdens eiste in de onmiddellijke omgeving. In mijn vriendenkring ligt een vijftiger nu al ruim een week in kunstmatige coma, met de hulp van machines vechtend voor wat zuurstof. Wie van dat kwaad wegkijkt, interpreteert het woord bubbel wat al te extreem. Wie dat kwaad echter oproept als verantwoording voor ander kwaad, misbruikt de drama’s die zich nu afspelen.

In het vervolg van zijn tweet kwam MVR’s gebrek aan empathie boven ten opzichte van de mensen die lijden onder het stopzetten van het normale leven. Even ter herinnering: normaal leven houdt onder meer sociale contacten in en het vieren van vriendschap. Dus na zijn mededeling over 3 miljoen doden wereldwijd en 1 miljoen in Europa volgde brutaal: “Waar lijkt voor sommigen de prioriteit te liggen? Bij pinten drinken op een terras.” Lees: wie vragen stelt bij bepaalde vormen van opsluiterij is een ongevoelige onmens die alleen aan brassend vertier denkt. Het illustreert mooi de beperkte kijk van de heer MVR.

Reactie van een jongeman op twitter: “Dan drinken we ze maar zoals de afgelopen maanden gezellig binnen tot 5 uur s’ochtends met alle vrienden erbij.” Ik weet niet hoe lang die kerel over die tweet heeft nagedacht maar als ik het verkeerde afkappingsteken bij s’ochtends buiten beschouwing laat, vind ik die tweet na elke herlezing steeds intelligenter.

Vingerzwaaier

Hij wijst op een realiteit die zich achter de gevels afspeelt en niet door overheidsmaatregelen te kraken is. “Met alle vrienden erbij” geeft aan waar het om te doen is: herstel van normale sociale contacten. Met die ‘5 uur’ prikt hij dan nog eens naar de nachtklok, waarvan nog altijd niet beargumenteerd wordt wat die bijdraagt aan het bestrijden van corona maar die er alleszins voor zorgt dat velen het vertier dan maar ‘noodgedwongen’ de hele nacht doortrekken. Les van deze intelligente tweet: de overheid, in deze verpersoonlijkt door MVR, denkt wel de menselijke drang te kunnen afblokken maar de realiteit stoort zich relatief weinig aan vingerzwaaiende viro- en andere logen en slechte maatregelen kunnen een omgekeerd effect uitlokken. De mens is flexibel, dat was de boodschap voor wie kan lezen.

Je zou, als je enige verantwoordelijkheid draagt, daar uit kunnen besluiten dat het goed is na te denken over een betere manier om het bestrijden van het virus te koppelen aan het verzekeren van een minimum aan normaal leven. Verbiedende brompotten brengen geen zoden aan de dijk, wou die jongeman binnen de 240 tekens diets maken.

Ruim 250 reacties volgden op de tweet van MVR en blijkbaar overloopt hij die allemaal én doorploegt hij bovendien de bio’s die daar bij horen. Eerlijk, dan verkies ik een avond in een mooie Vlaamse stad met diner op de kamer om een vrijdagavond door te brengen maar goed, ‘ieder zijn goesting’.

Bij het doorlichten van de achtergronden van al die critici stootte MVR op het feit dat die jongeman parlementair medewerker is. Dus begon MVR te googlen wat hem deed ontdekken dat die jongeman zowaar medewerker is van Peter De Roover.

Van dat schandaal moest de twitterwereld natuurlijk onverwijld geïnformeerd worden en daartoe stuurde supertweetverspreider MVR volgde boodschap de wereld in: “Ik vind het opmerkelijk dat de parlementaire medewerker van Peter De Roover (N-VA) op Twitter stoeft over zijn lockdownfeestjes. Totaal verlies van normen en waarden.”

Wel, het was toen ik dat las, dat mijn vrijdagavondhumeurbarometer in één klap van heel zonnig in zwaar onweerachtig sloeg.

Wat beeldt die MVR zich eigenlijk in? Wie zich meent te moeten storten op een medewerker van mij, laat staan mijn persoonlijke medewerker, krijgt dan toch wel even met ‘den baas’ zelf te doen. Totaal verlies van normen een waarden? Alsof het hier een nietsontziende crimineel betreft, zo te kijk gezet door ’s lands meest vooraanstaande mediafenomeen van het ogenblik?

Tussen zalm en pommes duchesse

Ik dacht het dus niet. Zodoende beviel ik tussen de soep en de patatten (enfin, tussen de zalm en de Pommes Duchesse) van de tweet: “Voor normen&waarden in de leer geweest bij de Stasi mijnheer Van Ranst? Wat een gore streek om een ironische tweet v/e jongeman (met het lef op Zijne Onraakbaarheid MVR te antoorden) te verlinken bij zijn werkgever. Dit maakt me zo boos. U bent compleet van ’t padjes af.”

Trouwens, ook mijn medewerker liet zich niet onbetuigd en reageerde puik: “Ironie is duidelijk dood bij MVR en fanclub. Ik wijs duidelijk op het resultaat van de maatregelen. Professor Van Ranst heeft op Twitter alvast meer praatjes dan gisteren in Terzake.” Hij werkt pas twee weken bij mij maar vrijdagavond was ik er helemaal van overtuigd een topper in huis gehaald te hebben. Wetende dat ik deze regels typ op de dag dat wie hem in zijn job voorafging schitterde in De Zevende Dag ben ik wel zonnigezondagtrots op de talentenbak die ik mijn kantoortje mag noemen.

Nog even dit over MVR. Ik oordeel niet over de viroloog Van Ranst. Mensen die het kunnen weten, bevestigen dat hij zijn vak kent. Op zijn driftig getwitter reageer ik haast nooit. Vorige week een keertje, toen een kop boven een Knack-artikel een wel heel vreemde indruk wekte bij een commentaar van MVR. Het stuk werd aangepast, dus mijn bedenking bleek niet ver gezocht, in tegendeel. MVR reageerde wel gepikeerd en wellicht vond hij dat er nog een rekening moest vereffend worden. Ach, ik lig er niet wakker van maar wel wanneer hij dat doet via medewerkers.

Voor alle duidelijkheid: MVR ’s nachts wakker bellen om hem uit te nodigen op een feestje of hem fysiek belagen, al gebeurt dat via sociale media en is het ‘niet zo bedoeld’, is ronduit onaanvaardbaar en hoort volgens mij vervolgd te worden.

MVR beledigen is natuurlijk niet verboden maar blijft erg zwak en een uiting van onmacht. Waarom denken zo veel mensen zo weinig na en verwarren ze debat voeren met smijten van bagger? Al te veel lontjes blijken heel kort geworden.

Ook dat van MVR trouwens. Een van diens talloze standpunten betwisten, tegenspreken, betwijfelen via feiten, vragen of ironische commentaren, tja, zoiets noemen ze vrijheid van meningsuiting en het gevoel is toch wel sterk dat MVR het daar eerder moeilijk mee heeft. Ik ben een milde mens, zoals uit deze formulering weer eens blijkt. Van het idee dat zijn kijk op de realiteit ook niet allesoverschouwend is en voor verbetering vatbaar, toont hij zich zelden een aanhanger.

Alles went wel een beetje maar toch niet helemaal want we zijn gelukkig geen programmeerbare machines, wat sociale gedragsstuurders al te gemakkelijk denken. Flexibel zijn wij alleszins gebleken want op die mondmaskerplicht en het moment tussen soep en patatten na genoten we van die tweedaagse in eigen Vlaamse land als ware het een godsgeschenk. Er zijn nog veel plekken te ontdekken in Vlaanderen, dus weer eens blijkt elk nadeel se voordeel te hebben.

Deze zondagse mijmering verscheen voor het eerst op de FB-pagina van Peter De Roover.

Labels