Moederdag

Moederdag

Vooreerst en voor zo zo ver nodig ter info aan allen afkomstig van buiten het Groot Kempisch Rijk (ook de stede Antwerpen omvattend): het is moederdag vandaag. Wij Kempenaars laten ons geen moederdagen opsolferen door Amerikaanse presidenten, daar hebben wij Antwerpse schepenen voor. 15 augustus-promotor Frans Van Kuyck blijft bij ons de meimoederdagman Woodrow Wilson de baas.

Eigenlijk is het moederkesdag maar, wie weet, misschien valt dat onder neerbuigend en paternaliserend taalgebruik dus let ik wel op. Moederdag onder de aandacht brengen is zo al wat conservatief en oudbollig, dus verdacht. Maak ik het goed met deze concessie: leve moeder (M/V/X)?

Enfin, het is intussen al de tiende moederdag zonder ons moeder, zonder Moeke. De tiende verdekke. Voor haar was het op 15 augustus twee keer prijs want ons Jeanneke heette officieel Maria.

Wat zou ze opkijken mocht ze plots weer opduiken want in die tien jaar, met een plotse opmerkelijke versnelling de voorbije 10 maanden of zelfs jongste 10 weken, is zo veel wat normaal was verdacht geworden.

Ze zou bijvoorbeeld de wenkbrauwen fronsen bij jongste nieuws dat JBC alle kinderkledij op één hoop gaat smijten. Geen jongens- of meisjesrayons meer. Dat is namelijk achterhaald, zo blijkt uit een studie van de VUB naar gendernormen. Mijn moeder zou al afhaken want niet weten wat een ‘gender’ is. Vroeger waren er gewoon twee geslachten en sommigen konden zich daar niet in vinden. De uitzonderingen bevestigden de regel, klonk het toen. Eenvoudig en duidelijk.

Dat is natuurlijk nog zo maar mag niet meer gezegd worden en dus kwam het woord ‘gender’ uit de newspeakhoed. Deze zomer werd speciaal uitverkoren, zo lijkt het, om een eeuwenoude realiteit versneld door dat nieuwe sjabloon te drukken.

Alles nieuw, zo lijkt het, maar daarachter schuilt toch een eeuwenoud verschil in opvatting over mens en samenleving en JBC trekt nu nadrukkelijk partij.

In een facebook-commentaar las ik dat we alle cultuurgebonden kledij moeten laten vallen. Iedereen moet zelf kiezen. Een expert-lector verwijst naar de kwalijke gevolgen van het hokjesdenken en wil dat kinderen “de vrijheid krijgen om zichzelf te ontdekken”.

Ook zich kleden is nooit neutraal. Wie kiest voor de meest functionele uitmonstering behoort tot de rationalistische school; wie kiest voor ‘gepaste kledij’ kan je conservatief noemen; wie vindt dat je je ‘goed moet voelen’ in het omhullende textiel is een romanticus.

Die laatste school zet in op ‘zichzelf ontdekken’, los van cultuur of context. Dat laatste zorgt toch maar voor verstikking, leerde J.J. Rousseau ooit.

Maar je moet wel iets dragen (of niets, maar dat is ook een keuze) en hoe doe je dat “jezelf ontdekken”? Wat is de maatstaf om te zeggen, “dát is het, het past”? Het gevoel? Maar dat wijzigt voortdurend, door de dag, door het jaar, door het leven.

Rationalisten en conservatieven hebben tenminste een meetlat die hen helpt bij het uitzoeken ‘s ochtends van een gepast tenue, respectievelijk de ratio en de traditie. De romanticus die zich loshakt van elk criterium behalve het ‘zich persoonlijk goed voelen’ staat daar aan de kleerkast voor een helleklus.

We leven dus schijnbaar weer in een romantische tijd en JBC kiest nu ook voluit voor het hyperindividualisme dat daar bij hoort.

(Tussen haakjes: toch ook weer niet echt natuurlijk. Die “vrijheid om zich goed te voelen” komt toch neer op loslaten van traditie om zich dan te vereenzelvigen met vedetten, zangers of sportlui, of vrienden door gelijkende kledij aan te trekken. De realiteit kan weerbarstig zijn.)

Waar is de tijd dat ik als kind meegetroond werd door moeder naar de jongensafdeling om kledij te kopen. Ik liet haar graag beslissen maar moest mee als paspop aangezien de vorige broek niet meer paste. Dat vond ik een verschrikking en mijn moeder ook, omwille van het gezeur van haar zoon. Wat een geluk dat kinderkledij toen mooi voorgesorteerd werd, heerlijk eenvoudig volgens de gewoonten en gebruiken (nu te omschrijven als stereotypes, om er een negatieve geladenheid aan te geven). Dat scheelde een hoop tijd bij het kiezen want de rokjes bijvoorbeeld stapten we blindelings voorbij.

Aan mij gaat wellicht geen romanticus verloren. Hoewel: ik zou nog eens graag een plunje laten uitkiezen door ons mama, zonder meteen te beginnen zaniken dat het te lang duurt… denk ik nu met ietwat waterige ogen.

Deze mijmering verscheen op Facebook op jawel, 15 augustus 2021.

Labels