"Men kan de wil tot zelfbeschikking van volkeren niet tegenhouden”

"Men kan de wil tot zelfbeschikking van volkeren niet tegenhouden”

 

Le Soir interviewde mij voor de weekeindkrant. Dat bood een kans om het idee van zelfbeschikkingsrecht onder de aandacht te brengen en een juiste kijk op het confederalismeproject aan een publiek dat daar allerlei duivelse beelden bij ziet opdoemen.

Om het avontuur, de chaos te vermijden, is confederalisme noodzakelijk.

De fractievoorzitter van de N-VA zet confederalisme terug op tafel: “Men kan de wil tot zelfbeschikking van volkeren niet tegenhouden.”. Peter De Roover roept ook Dewael en Laruelle op om N-VA en PS samen te brengen.

 

De vers aangeduide koninklijk opdrachthouders hullen zich in ‘gezamenlijk stilzwijgen’. Dat doet Peter De Roover, fractieleider van de N-VA in de Kamer, niet. Hij heeft een plan dat hij in stelling wil brengen “in ieders belang”.

Hoe positioneert uw partij zich deze fase van de politieke crisis?

Als de PS van mening is dat we de problemen van dit land zonder de N-VA kunnen oplossen, dan dwaalt ze. Vlaanderen vertegenwoordigt 60% van de inwoners in België, het is de economische macht, kortom een realiteit waarmee rekening moet worden gehouden. We moeten elkaar respecteren, anders blokkeren we het land, zo simpel is het.

U was minder voorzichtig toen u de PS omzeilde, de grootste partij in het zuiden van het land, in de Zweedse coalitie ...

We hadden een regering zonder Vlaamse meerderheid met de heer Di Rupo, één zonder Franstalige meerderheid met Michel, en dat is het resultaat van een filosofie die niet de onze is: alleen een confederaal model maakt het mogelijk om dit te voorkomen. Op die manier kunnen we de meerderheden die zich vormen in de deelstaten niet meer negeren.

Als ik naar u luister, betekent confederalisme een nieuwe evenwichtspunt voor België.

Het is een model waarbij de coalities in het noorden en het zuiden samenkomen om een centrale regering met beperkte bevoegdheden te beheren. Dit systeem biedt democratische garanties. Wat Charles Michel in 2014 had gedaan, met de MR als enige Franstalige partij in de regering, is niet langer mogelijk.

Maar confederalisme is ook iets anders, het is een soort van scheur, het is het einde van interpersoonlijke solidariteit in de sociale zekerheid…

In onze visie zullen deze veranderingen geleidelijk aan plaatsvinden, met akkoorden die onderhandeld zijn. De wijziging van het model zal een gezamenlijk werk zal zijn. We stellen vast dat de solidariteit, de transfers, die al vele jaren bestaan, niet echt een positief effect heeft gehad op de economie in het zuiden van het land. Het huidige systeem van solidariteit helpt Wallonië niet vooruit, het stimuleert niet om de nodige hervormingen door te voeren die Wallonië terug op de goede weg moeten brengen.

Er zal geen gemeenschappelijke sociale zekerheid meer zijn.

In een finaal confederaal model zijn de deelstaten volledig geresponsabiliseerd. Maar laat mij duidelijk zijn, we pleiten voor een evolutie, zolang het doel van het proces duidelijk is. Wij zijn "evolutionairen", geen revolutionairen. De institutionele status quo is het ergste scenario voor ons allemaal.

Laten we even teruggaan naar Wallonië: het gaat toch vooruit, u maakt een karikatuur ...

Ik ben me ervan bewust dat geschiedenis en de conjunctuur de economische situatie van een regio kunnen beïnvloeden, maar wat mij betreft scoort Wallonië toch ondermaats. Men zei dat het Marshallplan dingen zou veranderen ... Ik ben niet erg onder de indruk. En dat heeft natuurlijk niets met de Walen te maken. Luie Walen en dat soort dingen, ik weet dat sommigen daarover zinspelen, ik niet, u zal mij nooit betrappen op zulke uitspraken, het klopt gewoon niet, het heeft er niets mee te maken.

Feit blijft dat Wallonië historisch een arbeidsland is, denk aan immigratie van werknemers, het is een arbeidsland.

Ja, en ik zeg dat Wallonië via het confederalisme terug een bloeiende economie kan hebben, omdat dat model Wallonië in staat zal stellen om sneller vooruit te gaan. Ik geloof in de kracht van zelfbeschikking, in het idee dat je op een bepaald moment het heft in eigen handen neemt. Enkel in die omstandigheden zal Wallonië zich kunnen ontwikkelen volgens zijn mogelijkheden, zonder de zorg dat het permanent ondersteund moet worden door Vlaanderen.

Nogmaals, volgens u is confederalisme dé oplossing voor de politieke crisis én de oplossing voor het land.

Ja, maar ik heb gezegd dat ik realistisch ben: ik weet dat de nodige tweederdemeerderheid niet aanwezig is in het Parlement, en ik zie ook de weerstand ... Maar als we een duidelijke richting aangeven, dan kunnen we onderhandelingen starten die garant zullen staan voor een geleidelijke evolutie. In het ander geval zullen we een negatieve dynamiek belanden, die we misschien niet langer kunnen beheersen, wat zal leiden tot een scheiding, en al zeker tot politiek ongelukken. We moeten een avontuur vermijden, geen wanorde en daarvoor moeten we gaan richting confederalisme. Het is in ieders belang. En degenen die denken dat we dit kunnen stoppen door te voorkomen dat de artikelen van de Grondwet worden opengesteld voor herziening, die vergissen zich ernstig. Men kan de wil tot zelfbeschikking niet stoppen.

In uw project praat u echter nooit over het Brussels Gewest.

We zullen het hebben over Brussel zodra we het eens zijn over het principe dat het Belgische model fundamenteel gewijzigd moet worden. Dat is de juiste volgorde. Brussel mag niet misbruikt worden als argument om de operatie die leidt tot confederalisme te blokkeren. Brussel wordt uiteindelijk de hoofdstad van wat er nog van België zal overblijven. De Brusselse metropool krijgt haar autonomie, haar vrijheid van handelen en beslissen. Men zal niet vanuit Antwerpen of Namen beslissen wat moet gebeuren in Brussel.

U negeert precies het feit dat Brussel in de eerste plaats Franstalig is.

Brussel dat is 10% Franstaligen, 3% Vlamingen en dan al de rest… <Het was hier niet de bedoeling statistische gegevens aan te dragen, wel het idee van Brussel als stad van Franstaligen te confronteren met de feiten – pdr> Het idee dat Brussel Franstalig is klopt niet. Frans is eigenlijk de meest gebruikte taal, dat is waar, maar daar blijft het bij.

Terug naar de politieke crisis: volharden jullie dat N-VA en PS samen moeten regeren?

Ja. De kiezers in het noorden en het zuiden hebben beslist. Voor ons is het duidelijk dat de regering gevormd moet worden rond de twee grote politieke krachten. We moeten samen een manier vinden om België opnieuw op te bouwen.

Kan Paul Magnette van koers veranderen?

Ik betwijfel het, zelfs wetende dat politici van gedachten kunnen veranderen, we zullen zien. Maar ik denk dat de koninklijke opdrachthouders, Dewael en Laruelle, zich eerst tot de PS moeten wenden om hen ervan te overtuigen dat de oplossing op federaal niveau begint bij het respect voor de Vlaamse democratie. Er zal geen levensvatbare federale regering op de been gebracht kunnen worden indien zij geen meerderheid heeft aan Vlaamse kant. En als de PS blijft volhouden dat dat niet nodig is, dan speelt het ze vuur.

Ben u bang voor het Vlaams Belang?

Neen. Men moet er alleen van bewust zijn dat nieuwe verkiezingen geen garantie bieden dat de zaken nadien gemakkelijker zullen zijn.

Dat is een diplomatische manier om te zeggen…

Dat is wat ik noem ‘met vuur spelen’.

 

Interview verschenen in Le Soir op 22 februari 2020. 

 

Labels