Kwezelarij was troef

Kwezelarij was troef

open kaart spelen in het halfrond

De tweede Kamerzitting zorgde al meteen voor heel wat persaandacht voor die achterste bank. Op de sociale media trokken sommigen meteen de kaart van de hypocriete verontwaardiging. 

Laatste junidag, tweede Kamerzitting van de legislatuur en tweede keer veel tijdverlies als gevolg van 19de eeuws formalisme. Pas verkozen als volksvertegenwoordiger heb ik intussen al begrepen hoe archaïsch die eerbiedwaardige Kamer werkt. Nu ja, werkt…

 

Dat zo’n instelling ook nu nog het werkjaar pas opstart de tweede dinsdag van oktober, omdat de leden de start van de jacht op hun Ardeense landgoed in lang vervlogen tijden niet wilden missen, zegt natuurlijk alles.

 

Even de dag van gisteren schetsen. In vogelvlucht, want anders hou je het ook als lezer niet vol. Eerst diende een Kamervoorzitter te worden verkozen. Siegfried Bracke was onze man maar er sijpelde ’s ochtends al voldoende informatie binnen om te kunnen besluiten dat hij het niet kon halen. CD&V wilde zijn kandidatuur steunen (en die partij heeft dat ook consequent gedaan bij de stemmingen) maar de liberalen – die het verschil zouden kunnen maken – verkozen een eigen kandidaat in het veld te sturen. Groen idem trouwens. Uittredend voorzitter André Flahaut (PS) moest rekenen op Groen en Ecolo om het span N-VA/CD&V voor te blijven want in een eventuele derde ronde – als niemand in de eerste twee rondes de meerderheid haalt – gaat de buit naar wie de meeste stemmen krijgt.

 

Bij PS begreep men dat Flahaut het wellicht niet kon winnen van Bracke. De geruchten zwollen aan dat hij zich zou terugtrekken voor de liberale kandidaat, Patrick Dewael. Het scenario was geschreven, het toneel moest nog worden opgevoerd.

 

Er werd geheim gestemd, dus ieder kamerlid alfabetisch afgeroepen naar een urne om de gewenste naam te deponeren. Dan volgt een schorsing om te tellen. Dat duurt trouwens behoorlijk lang, hoewel er slecht 139 briefjes in de pot lagen. Niemand behaalde een meerderheid, dus tweede ronde nodig. Die begon met een nummertje van de kersverse groene fractieleider Kristof Calvo die deed alsof niet alles al beklonken was. (Patrick Dewael zou ’s avonds in Terzake ook komen vertellen dat het allemaal vol verrassingen was verlopen.) Calvo suggereerde nog een hele bijkomende procedure.

 

Flahaut trok zich terug, de groene fractieleider probeerde de boel nog eens onnodig te rekken – tevergeefs gelukkig – waarop hij de kandidatuur van partijgenoot Meyrem Almaci introk. Ook de communisten kwamen tussen en de stoet van alfabetisch opgetrommelde kamerleden trok zich weer op gang. Aansluitend: opnieuw schorsing om te kunnen tellen.

 

Geloofsbrieven

 

Patrick Dewael won het pleit, oh verrassing. Wat op een kwartier kon worden afgerond, koste enkele uren aan schijnboksen.

 

De obligate toespraak, het even obligate applaus volgden. Het volgende agendapunt betrof de goedkeuring van de geloofsbrieven van de verkozenen van het Europese Parlement. Haast is hier gewenst, denk je dan, want die EP’ers waren die ochtend vertrokken naar Straatsburg voor hun zitting. Als wij in onze Kamer op onregelmatigheden zouden stoten, dienden we ze dus onverwijld terug te roepen?

 

Die goedkeuring van geloofsbrieven mochten we vorige keer al meemaken voor onze eigen verkiezingen. Ik bespaar de lezer de details maar het betreft een even tijdrovend als formalistisch verplicht nummertje met voorlezing van slaapverwekkende verslagen op het spreekgestoelte toe. Daarna volgt de weer obligate goedkeuring van de Europese verkiezingen door het plenum. Oef, alles wordt in orde bevonden en dus moeten we onze vier verkozen  geen rechtsomkeer laten maken op deze dag van algehele filevorming

 

Samenvatting van die tweede dag in de Kamer: wachten, zoals de duivenmelkers. Ach, zo’n tent moet een beetje correct opgestart worden natuurlijk maar het verbaast soms wel dat daar niet meer met ganzenveer wordt geschreven. (In de echte 19e eeuw was ik trouwens sneller met mijn koets in Brussel geraakt dan met de auto op deze treinstakingsdag.)

 

Die schorsingen en pauzes moet je ook doorkomen. Buurman Bart (ook bekend als BDW) trok een setje speelkaarten uit z’n tas bij de eerste schorsing en vroeg of ik zin had in een rondje kleurenwies. Jan Jambon werd opgetrommeld en Peter Buysrogge vervolledigde het kwartet. Barts favoriete kaartendek is Belgisch tricoloor achteraan – zonder Jupiler op – en aan de speelzijde tooien foto’s van politici de harten, schoppen, klaveren en ruiten/koeken. Een erfenis uit 2010.

 

Wie in onze fractie het slechtste karakter heeft, durf ik niet zeggen, maar die competitie speelt zich af op hoog niveau. Ik genoot alvast van bij de eerste deling van hetgeen dit onschuldige pauzevullertje in het halfrond zou teweeg brengen. Het duurde zegge en schrijve twee minuten vooraleer de eerste nieuwssite met de foto’s uitpakte. Kaartende kamerleden in het halfrond, geef toe, het is een vermelding waard. Zo lang niet de indruk gewekt wordt dat wij kaartten tijdens de zitting – wat enkele nieuwssites toch wel deden.

 


 

In dit spelletje waren de kwezels alvast troef en het pleziert me oprecht hen op stang gejaagd te hebben.


 

De gsms begonnen te rinkelen, de sms’jes liepen binnen. Mijn slecht karakter kende meteen een hoogdag. Welk statement we wilde maken, wilden ze weten, of we daarmee wilden protesteren tegen het verloop, of ze even mochten bellen…

 

Lieve journalisten, altijd zo naarstig op zoek naar elke subtiele en minder subtiele hint die de sleutel vormt voor de ontrafeling van een of ander politiek geheim: we moesten wachten en wilden die tussentijd een beetje gezellig doorbrengen door een kaartje te trekken. Einde verhaal en speel ook een rondje.

 

‘Schandelijke vertoning’

 

Helemaal plezant werd het toen ik de sociale media consulteerde. Een bloemlezing.

 

‘Zou de N-VA eens kunnen berekenen hoeveel dit zielig vertoon de belastingbetaler heeft gekost’ Antwoord: niets. Bijvraag: valt kaartenspelen tijdens een pauze onder ‘zielig vertoon’?  Tweede bijvraag: heeft deze twitteraar tijdens de werkuren niets anders te doen dan tweets te versturen? Tong uitsteken

 

‘Het eerste wapenfeit van Peter De Roover in de kamer: kaarten. Schandelijke vertoning. #nva #niveau’. Deze tweet wordt zowaar geretweet door, hou je vast, ABVV-man Rudi Kennes. Op diezelfde dag gijzelde diens vakbond de helft van het land met een onnodige treinstaking maar de heer Kennes doet wel verontwaardigd over een spelletje kaart tijdens de pauze. We hadden verwacht dat deze syndicalist ons recht op vrije invulling van de pauzes had verdedigd. Knipogen

 

Weer een andere twitteraar die graag voorspelbaar in een kramp schiet als ik een beweging doe op twitter: ‘Dus @karelvaneetvelt @woutertorfs @VOKA_jlibeer willen kleurenwiezen in regering? We gaan ver geraken mt zo’n clowns #shame.’ Noteer, zo iemand schroomt zich niet ons in andere omstandigheden populisme te verwijten.

 

En dan zeggen dat de N-VA naar het schijnt bestaat uit verzuurde azijnplassers. In dit spelletje waren de kwezels alvast troef en het pleziert me oprecht hen op stang gejaagd te hebben. Met hun hypocriete en gespeelde verontwaardiging zijn ze wel zwaar door de planken gezakt. Mogen ze even vlijtig zijn wanneer echt laakbare praktijken aan de kaak dienen gesteld te worden.

 

Voor wie het verder interesseert: BDW won met plus 12, ik tilde me met een geslaagde miserie in het slotspel uit de rode cijfers en eindigde op plus 10. Collegialiteit verbiedt me uit te wijden over het resultaat van onze twee kaartmakkers.

 

Alle alle witgekalkte graven: je vous salue en vooral blijven ademen.

 

Geplaatst: dinsdag 1 juli 2014

 

FOTO: Artikel  Gazet van Antwerpen

 

TIP: Dankzij internet kunnen wij ook veel mensen bereiken buiten de klassieke media om. Help daarbij en deel dit artikel. Gewoon op de knop hieronder drukken.

 

 

Labels