De Turkse agressie in Syrië

De Turkse agressie in Syrië

 

Peter De Roover aan Didier Reynders (VEM Buitenlandse Zaken en Defensie) over "De Turkse agressie in Syrië".

 

Mevrouw de voorzitter, mijnheer de minister, ik had deze vraag gericht tot de minister van Buitenlandse Zaken, de heer Reynders, omdat ik het aspect ter plekke even zou willen belichten.

Wij weten wat daar gebeurd is. Er werd op een bepaald ogenblik groen licht gegeven aan Erdogan. Daarvoor wordt met de vinger gewezen naar Trump, niet onterecht natuurlijk. Laten wij echter niet vergeten dat, toen Trump in januari aan de Europese bondgenoten de vraag stelde welke bijdragen zij gaan leveren om ervoor te zorgen dat Turkije inderdaad die grens niet overschrijdt, wij in Europa spijtig genoeg collectief de ogen hebben gesloten. Wij hebben een beetje fluitend in het donker gedacht dat het probleem wel zou overwaaien door het te negeren.

Vandaag blijkt dat het niet alleen niet voorbijgaat, maar dat het hier integendeel gaat om een complete gamechanger, een woord dat gisteren ook al werd gebruikt. Door het wegtrekken van de VS, wellicht weldra gevolgd door Groot-Brittannië en Frankrijk, is het roer helemaal terug in handen gekomen van het Syrische regime van president Assad, in samenspraak met de Russen. De Koerden hebben eieren voor hun geld gekozen, want zij moesten wel eieren voor hun geld kiezen. Wij hebben hen in de steek gelaten nadat zij inderdaad, de heer Lacroix zei het al, enkele jaren lang voor ons de kolen uit het vuur hebben gehaald. Zij hebben nu een monsterverbond afgesloten, dat maakt dat Erdogan, met totale afwezigheid van de Westerse mogendheden zeg maar, nu botst op een Syrisch-Russische as.

Dat is een nieuwe situatie waarvoor wij niet blind kunnen zijn. De vraag gaat fundamenteel verder dan de symptoombestrijding. Mijnheer de minister, hoe gaan wij om met deze nieuwe situatie? Hoe gaan wij om met de nieuwe geopolitieke situatie, die wij prettig of onprettig kunnen vinden, maar die gewoon een realiteit is op het veld?

Er moet iets gebeuren. Anders zal Erdogan ons blijven chanteren. De deal met Turkije had zeker zin, maar was natuurlijk bedoeld om tijd te winnen, zodat wij onze zuidgrens zelf zouden kunnen beschermen. Daarvan is inmiddels jammer genoeg weinig werk gemaakt.

In welke mate is de prioriteit van deze aangelegenheid op Europees vlak doorgedrongen? In welke mate zult u daarvan de advocaat zijn?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mijnheer de minister, veel directe oplossingen hebt u niet kunnen geven, maar dat is ook logisch, want die zijn er niet. Laten wij daar ook eerlijk in zijn. Wanneer ik alle suggesties die u hier vandaag hebt gekregen, op een rijtje zet, dan zijn wij niet veel dichter bij de oplossing, integendeel. Een aantal van de collega's wekt de indruk dat er de voorbije dagen en weken niets is gebeurd.

Er is een fundamenteel nieuwe situatie ontstaan. Laten wij zelfs niet vergeten dat wij, als wij niet opletten, volgens artikel 5 van de NAVO nog verplicht zullen zijn om, wanneer de Turkse strijdkrachten in een direct conflict komen met de Syrische troepen, de kant van de Turken manifest te gaan verdedigen. Stel u even de toestand voor die dan zou ontstaan.

Wij vragen dan ook om de nieuwe situatie juist in te schatten. Overigens wordt hierdoor nog maar eens bevestigd dat Turkije uiteraard geen lid kan zijn en worden van de Europese Unie, dat de prioriteit van de beveiliging van onze zuidergrens absoluut en eindelijk opnieuw hoog op de Europese agenda moet komen en dat wij, wanneer wij willen praten over de Foreign Terrorist Fighters, tot het onprettige besef zullen moeten komen dat wij morgen wellicht met de Syrische autoriteiten zullen moeten praten.

 

Plenaire vraag van 17 oktober 2019

Foto: Belga