De tik op de paars-groene vingers

De tik op de paars-groene vingers

Geachte (digitale) vrienden,

Men zou het haast vergeten in EK-tijden, maar ook de politiek raast – of kabbelt, zo u wil – onverstoord verder. De laatste weken voor het reces zijn niet per definitie de interessantste maar de afgelopen dagen boden de nodige politieke ambiance. Indien u geen al te grote kater hebt overgehouden aan de nederlaag van de Rode Duivels of - voor de Azzuri-aanhangers - aan de viering van de zege, nodig ik u graag uit om mijn relaas te lezen.

Eerst IS-moeders helpen?

Ik schreef eerder al over het onfortuinlijke verhaal van Johan Daumerie, een 49-jarige Vlaamse ondernemer die na een fout gelopen zakelijk avontuur sinds augustus vorig jaar vastzit in de Verenigde Arabische Emiraten. Voor een meer gedetailleerde beschrijving verwijs ik u naar m’n voorafgaand weekoverzicht. In een lange zitting van de commissie Buitenlandse Zaken op dinsdag kon ik minister Wilmès (MR) hieromtrent bevragen. Haar antwoord was even vaag als opmerkelijk. Eerder in de commissie had Wilmès, aangespoord door de ijverige linkse wereldverbeteraars binnen de paars-groene meerderheid, aangekondigd over van alles en nog wat actie te ondernemen maar wanneer ze ook daadwerkelijk impact kan hebben voor een landgenoot in nood, verschuilt ze zich achter flauwe uitvluchten om vooral niets te doen.

Het werd later op de week zelfs lachwekkend (nu ja, voor de betrokkene is er niets te lachen) toen ze ons in een brief verzekerde “met respect voor de geldende rechtsregels en scheiding der machten” consulaire bijstand te zullen blijven verlenen aan meneer Daumerie. Dat kan tellen in een land waar willekeur heerst en de scheiding der machten dus onbestaande is. Voor het terughalen van IS-vrouwen beweegt deze regering hemel en aarde, maar enige druk uitoefenen op de Emiraten om een onderdaan een eerlijk proces te garanderen, ho maar.

Afwezige regering

Vorige week beschreef ik ook de betreurenswaardige gang van zaken in een extra plenaire zitting waar op een bepaald geen enkel van de 20 excellenties in de Kamer aanwezig was om urgente wetsontwerpen te bespreken. Deze week ging Kamervoorzitster Eliane Tillieux (PS) in op mijn vraag dat het parlement respect zou eisen van de regering. Ze verstuurde een brief aan premier De Croo waarin ze zijn regering dat gebrek aan respect tegenover het parlement ook formeel verweet.

Dat is toch wel een gênante terechtwijzing voor de club-De Croo, vooral omdat de meerderheidsfracties ons daar nu in gesteund hebben. Zoals te verwachten werd hieraan niet bijster veel aandacht verleend in de media maar het moge duidelijk zijn dat ik niet gewoon een vervelend oppositielid ben doch wel degelijk een serieuze problematiek aan de kaak had gesteld. De regering heeft alvast beloofd beter haar best te zullen doen. Voor de zekerheid volg ik het nauwlettend op. 😉

Koppige pandemieminister

Woensdag stond er weer een extra plenaire zitting geagendeerd, met als klapstuk de pandemiewet. Die moet een stevige legale basis bieden aan de regering om in toekomstige gezondheidscrisissen maatregelen te nemen. Het wetsontwerp van Annelies Verlinden (CD&V) vertoont echter nog steeds cruciale mankementen.

Ten eerste rammelt de tekst nog op juridisch vlak, voornamelijk wat betreft het gebrek aan wettelijke basis tussen het ‘ontstaan’ van een noodtoestand en de uitvaardiging van het koninklijk besluit. In de commissie Binnenlandse Zaken kaartte ik dit reeds meermaals aan. Minister Verlinden blijft zich evenwel halsstarrig verzetten tegen nochtans goedbedoelde suggesties. Om de wet te verbeteren, hebben we nieuwe amendementen ingediend en daarover advies gevraagd aan de Raad van State. In de Franstalige pers kregen we daarvoor deskundigensteun. Geen loos vertragingsmaneuver maar een terechte bekommernis naar kwaliteitsvolle wetgeving.

Ten tweede en meer fundamenteel blijft deze pandemiewet in mijn ogen een gevaarlijke volmachtenwet. Het blijft een heikele politieke kwestie in hoeverre het parlement feitelijke volmachten kan verlenen aan de uitvoerende macht ter beheersing van een pandemie, ook in de toekomst. Het gaat hier om een politieke keuze voor meer of minder democratische controle; u raadt vast aan welke kant wij staan. Voor onze fractie komt dit wetsontwerp kort gezegd neer op een blanco cheque aan de federale regering om fundamentele burgerrechten te beknotten zonder parlementaire controle. Dit is onacceptabel. De meerderheid wil deze wet nog graag voor het zomerreces erdoor duwen maar in de huidige vorm voldoet ze politiek niet en rammelt ze technisch. Wordt vervolgd.

Haaks op de feiten

Donderdag, de traditionele hoogdag waarop we de regering het vuur aan de schenen kunnen leggen, begon onder gunstig gesternte. Voor het eerst in lange tijd vond onze fractievergadering fysiek plaats. Hoewel online vergaderen praktische voordelen heeft, gaat er niets boven de dynamiek van samen bijeen te komen en met een kwinkslag links en rechts onze strategie van de dag te plannen. Na een fijne lunch waarin we nog wat meer konden bijpraten trokken we richting plenum, waar vooralsnog draconische regels gelden om het coronavirus buiten te houden. Nu de voltallige Kamer stilaan gevaccineerd is (mijn tweede prik moet nog volgen) lijkt het me hoog tijd om de teugels te lossen en weer meer volk toe te laten in de Kamer van volksvertegenwoordigers.

De meest frappante passage vond plaats toen collega Bert Wollants minister van Energie Tinne Van der Straeten (Groen) bevroeg over haar kostelijke en vervuilend energiebeleid. Vorige week beschreef ik reeds de rampzalige impact van de paars-groene beslissing om kernenergie door nieuwe gascentrales te vervangen maar toen ontkende de minister op mijn nadrukkelijke vraag nog dat de kernuitstap al de facto onomkeerbaar is. Dat wist de CEO van Engie Electrabel wel te vertellen tijdens een hoorzitting in de commissie enkele dagen later. Van der Straetens bewering dat daar pas in november definitief zou over beslist worden na een grondige evaluatie stond dus ‘ietwat haaks op de feiten’. Collega Wollants poneerde het nog enigszins verbloemend door terecht te zeggen dat de minister niet de waarheid had gesproken.

Groen heeft haar regeringspartners en de bevolking een rad voor de ogen gedraaid en de kernuitstap, al langer een dogmatische obsessie van de ecofundamentalisten, op slinkse wijze door de strot van de coalitie geramd. De rekening volgt voor de belastingbetaler en het klimaat in de vorm van duurdere energiefacturen en meer CO2-uitstoot.

Ook Theo Francken zette zich achter de microfoon om wat te wroeten in de meerderheid over de interne tegenstellingen omtrent de aanpak van de hongerstakeractie van illegalen in Brussel.

Churchilletje spelen

Waar de vrijdag me normaliter meer tijd geeft om me te verdiepen in dossiers en wat te schrijven, stonden er nu twee belangrijke zittingen geagendeerd. De eerste betrof een gemengde commissie (Kamer en Senaat) ‘Evaluatie van de Staatshervormingen’. Daarin zal ik mij samen met de zeer gewaardeerde collega’s Sander Loones, Tomas Roggeman (federaal) en Karl Vanlouwe, Andries Gryffroy (Vlaams) als effectieve leden buigen over de institutionele hervormingen sinds 1970 die de historische vergissing genaamd België moesten rechttrekken. Dat onderzoek heeft als doel aanbevelingen te formuleren om efficiëntere dienstverlening te bekomen voor elke Belg. Klinkt weer mooi. De publieke standpunten van de meerderheidspartijen deden al vermoeden dat het paars-groen niet echt menens is.

Het begon met twee nogal opgeblazen toespraken van Stephanie D'Hose (Open VLD) en Eliane Tillieux (PS) waarin vooral D’Hose de grote woorden niet schuwde. Ze sprak van een “historisch” evenement als waande ze zich Winston Churchill die het einde van de Tweede Wereldoorlog aankondigde. Ze sprak ook dure woorden over het belang van samenwerking, om vervolgens alle suggesties en opmerkingen van de oppositiepartijen weg te stemmen. Onze vraag om ook iemand van de Duitstalige Gemeenschap tot volwaardig lid te maken, werd zonder boe of bah genegeerd. Een van de drie gemeenschappen heeft dus niets te zeggen in deze “historische” commissie staatshervorming. Voorspelt weinig goeds voor het vervolg.

Trumpje doen

Even later nam ik deel aan een commissiezitting van het Beneluxparlement, eerder een adviesorgaan met collega’s uit Nederland en Luxemburg dan een parlement trouwens, over ‘bestrijding van fakenews’. Overheden die gaan bepalen wat juist en fout is: dan spits ik altijd mijn achterdochtige oren. Een VLD-collega uit de senaat kwam vertellen wat hoorzittingen daarover in zijn eerbiedwaardige museum… euh, instelling daarover opgeleverd hebben aan aanbevelingswaardigheden. Opletten voor manipulerende robotten op sociale media, dikwijls aangestuurd door buitenlandse mogendheden, is verstandig. Maar de remedie schuurt snel tegen de vrijheid van meningsuiting en dreigt dan erger te worden dan de kwaal. De zitting was boeiend want leerde nogmaals hoe aandachtig we moeten zijn én waar bijvoorbeeld zogenaamde liberalen de klemtoon leggen. Dat is dus niet bij de vrije meningsuiting en blijkbaar staat verbieder Van Quickenborne absoluut niet alleen in de Open VLD. Ik kon niet nalaten er op te wijzen dat Donald Trump zich graag voordeed als dé fakenewsbestrijder.

Ik blijf van het bestrijden van overijverige bestrijders alvast één van de kernpunten van mijn parlementaire bezigheden van maken. Daar kunt u op rekenen.

Fijn werkeinde!

Dit weekoverzicht verscheen op Facebook op 3 juli 2021.