De Sint komt dit jaar in de herfst

De Sint komt dit jaar in de herfst

 

We beleefden een opmerkelijke parlementaire week met Sinterklaas in de hoofdrol.

Zonder fatsoenlijke regering komt er geen begroting en om de lopende rekeningen te kunnen betalen wordt dan gewerkt met zogenaamde voorlopige twaalfden, één/twaalfde van de vorige periode per maand, die het parlement moet goedkeuren. Donderdag stond de laatste schijf 2019, voor de maanden november/december op de agenda.

De theorie van twaalf keer één/twaalfde krijgt in de praktijk wel een andere invulling. De restregering van MR, Open VLD en CD&V stelt toch graag wat meeruitgaven voor, bijvoorbeeld voor asielopvang, die de staatsfinanciën verder doen ontsporen. Belangrijke afspraken uit het zomerakkoord van 2018 werden echter niet meer uitgevoerd. Nochtans stelden wij ons steeds beschikbaar om die parlementair te steunen, ook nadat wij uit de regering gedwongen werden. Dat alles leidt tot steeds grotere tekorten.

Hoewel wij in de Zweedse coalitie konden zorgen voor een vermindering van het tekort van 3% tot 0,8%, zelfs met een bescheiden belastingvermindering, bleef de weerstand om verder te gaan bij andere partijen groot.

In mei schudde de kiezer de kaarten fel. Wij kwamen verzwakt uit de stembus en dat zal zich laten gevoelen. Zowel op ethische thema’s als sociaal-economisch staan we voor links-progressieve meerderheden. Die term alleen al doet mij huiveren. Als democraat respecteer ik de keuze van de kiezer maar vrolijk word ik er niet van.

“‘Ik heb eerder gewaarschuwd dat Sinterklaas dit jaar in de herfst zal komen’, zegt De Roover. Het probleem is dat het parlement – als er een meerderheid is – initiatieven kan nemen zonder dat het daarvoor het geld moet zoeken. Het gat wordt dan alleen maar groter.” Dat schreef De Standaard in de vrijdagse avondeditie.

Sinterklaas was donderdag inderdaad de hoofdrolspeler in de Kamer. Met steun van het Vlaams Belang (dat zich in commissie nog had onthouden) werd een amendement van de uiterst linkse PVDA goedgekeurd. Kostprijs: 67 miljoen voor 2 maanden; zowat 400 miljoen op jaarbasis.

De linkse partijen - en daar hoort het Vlaams Belang op sociaal-economisch terrein zeker bij - bekritiseerden ons graag omdat we het overheidstekort niet helemaal op nul kregen maar hun eerste geslaagde sociaal-economische actie in de Kamer zorgt al meteen voor een zwaar bijkomend gat.

Sociaal-economisch links betekent voor mij niet zozeer sociaal als wel onverantwoord, lees: uitgaven beloven zonder te zeggen waar de middelen gehaald worden. Bij de verkiezingen in mei beoordeelde het Rekenhof de partijprogramma’s. De N-VA bleek de enige (!) partij die de tekorten niet verder deed oplopen zonder nieuwe belastingen te heffen. Misschien verklaart dat mee onze zwakkere score: we deden geen blinde beloften!

Voor alle duidelijkheid: alle begrip voor de zorgwoede waar het goedgekeurde amendement over ging. De Vlaamse regering besloot tot een maximumfactuur voor de rusthuizen. Mooie maatregel maar die wordt wél gefinancierd door andere maatregelen, waardoor het budget in evenwicht blijft. Die verantwoordelijkheid was donderdag ver zoek in de Kamer.

Vandaar mijn oproep vrijdag: Met deze rode begrotingscijfers mag geen enkele partij het zich permitteren om zomaar extra uitgaven goed te keuren. Wie dat wel wenst te doen, moet tegelijk de moed hebben om voorstellen te doen voor de financiering daarvan. Welke besparingen staan er tegenover? Extra middelen zoeken aan de inkomstenzijde in een land dat al overbelast is, is voor ons daarbij echt geen ernstige optie.

Ik vermoed er nogal gerust in te kunnen zijn dat geen kleine kinderen deze tekst lezen want de volgende zin zou hen verbijsteren. Sinterklaas bestaat niet en voor wat donderdag in zijn naam uit de parlementaire zak werd geschud - en de volgende weken mogelijk nog zal geschud worden (hogere pensioenen bijvoorbeeld) - zal de rekening volgen. Volwassenen weten dat.

 

Tekst verschenen op mijn FB-pagina op 27 oktober 2019.

Labels