De paniek slaat weer om zich heen

De paniek slaat weer om zich heen

Geachte (digitale) vrienden,

Na de week van de State of the Union, die naar traditie lange dagen en korte nachten duurde, werd het politieke dier in me ook deze wetstraatwerkweek meer dan gevoed. De aanhoudende strubbelingen binnen de regering, het begrotingsakkoord dat na één week al werd getorpedeerd door Paul Magnette en de zoveelste paniekronde na de recente stijging in het aantal coronabesmettingen: lees er hieronder mijn mening over.

Het thema ‘onenigheid binnen de regering’ zou ik eigenlijk elke week kunnen opvoeren. Woensdagochtend bevroeg ik premier De Croo hierover in de commissie Binnenlandse Zaken. Het probleem: ik diende de oorspronkelijke vraag ruim een maand geleden in maar de titel ‘onenigheid in de regering’ bleef even relevant. Je zou kunnen spreken van een evergreen, zo gooide ik de premier voor de voeten, die er best om kon lachen. Mijn vraag betrof eigenlijk een tweet van MR-voorzitter Bouchez tegen het beleid van zijn eigen regering maar deze week was het Paul Magnette die in La Libre geen spaander heel liet van het begrotingsakkoord en stelde dat er geen sprake kon zijn van enige sanctionering wanneer bij langdurig ziekteverzuim elke activeringsinspanning wordt geweigerd, nochtans een trofeetje waarmee Open Vld vorige week al te graag uitpakte.

Deze nieuwe illustratie van onenigheid binnen paars-groen zadelt de premier met een nieuw probleem op: moeten wij uberhaupt nog iets geloven van wat hij uitkraamt of de cijfers die zijn regering publiek maakt.

Vivaldillusie vs. Realiteit

Bij de voorstelling van het begrotingsakkoord vorige week klonken de premier en staatssecretaris voor Begroting Eva De Bleeker (Open Vld) nog tevreden over de budgettaire inspanning van naar eigen zeggen 2,4 miljard euro. Ze claimden zo dat we een verdere stijging van onze totale staatsschuld konden voorkomen. Uit de finale cijfers in het Draft Budgetary Plan dat De Croo/De Bleeker indienden bij de EU blijkt echter dat het Belgische totale schuldsalvo wel degelijk nog verder zal toenemen. De reden hiervoor? De barslechte begroting van de Brussels en Waalse regering en de nogal creatieve boekhouding van De Croo en co. Van de 2 miljard aan inkomsten, besparingen en hervormingen blijft er plots maar netto 150 miljoen over.

‘Iron Lady’ Eva De Bleeker kwam vorige week al bleekjes over toen ze haar voorbereide tekst van haar laptop aframmelde, nu is duidelijk waarom ze niet van het script mocht afwijken. Ze verkocht een lege doos, gevuld met gebakken lucht.

De irrationaliteit van angst

Voor de regering komt de vierde golf in die context niet ongelegen. Ook deze week domineerden de doemberichten de nieuwscyclus, met de gekende experten die ons de stuipen op het lijf komen jagen, paniekzaaiende artikels in kranten en nieuwswebsites à la ‘Waar stijgen de coronacijfers het sterkst?’ en politici die elkaar voor de voeten lopen met de magische oplossing om deze overigens voorspelde nieuwe opstoot in de kiem te smoren.

In de federale plenaire zitting kwamen onze Vlaamse coalitiepartners CD&V en Open Vld met een oproep om de coronapas ook in Vlaanderen verder uit te rollen. Zoals u inmiddels al weet keur ik een pasjesmaatschappij af, in het bijzonder wanneer de proportionaliteit totaal zoek is. Als ruim 90% van de volwassen Vlamingen dubbel gevaccineerd is en zo’n pasjes toch nodig worden geacht, ondergraaft dat uiteraard het vertrouwen in de vaccinaties. Hier speelt de paniekbrigade een zeer gevaarlijk spel. In het andere landsgedeelte en Nederland, waar die coronapas zowat overal vereist is, zie je trouwens dezelfde tendensen in de cijfers.

Gevaccineerd mensen kunnen het virus ook krijgen en doorgeven, met het grote verschil dat ze er bijna steeds amper iets van gewaar worden en dat de kans zoveel kleiner is. Het vaccin werkt dus wel degelijk en ik wil dan ook iedereen van harte aanraden om het alsnog te nemen indien u dit nog niet gedaan hebt. Dat wil evenwel niet zeggen dat ik mijn ongevaccineerde medeburgers beschouw als onmensen die hun recht om deel te nemen aan het maatschappelijk leven verbeurd hebben. Zo’n wereldvisie leidt alleen maar tot haat, achterdocht en tweedracht, wat je in het discours van al te veel politici toch waarneemt.

Ten tweede strookt zo’n coronapas niet met mijn wereldvisie. Eerder dit jaar sprak ook de premier en bij navolging zijn partij zich uit tegen een pasjesmaatschappij maar de liberalen keren ook in deze kwestie weer sneller dan de wind. Maggie De Block (Open VLD) kwam op Villa Politica een breed gebruik van pasjes plots bepleiten, al was dat toch aanleiding tot heel wat nervositeit bij haar woordvoerder. Die herinnerde zich wellicht het blauwe feestmoment want het noopt toch tot de pijnlijke vaststelling dat de liberale partij, die zopas haar 175ste verjaardag mocht vieren, niet langer opkomt voor grondrechten, die ze nochtans lange tijd als absoluut beschouwden.

Ik was dan ook maar wat blij dat de Vlaamse regering op vrijdag besliste om niet mee te gaan met deze angstcultuur, het hoofd koel hield en niet koos voor een verdere uitrol van de coronapas. Los van de huidige opstoot moeten we er ons terdege van bewust zijn dat we hier een gevaarlijk precedent scheppen. Dit virus zal immers nooit helemaal verdwijnen. Zal onze reactie op elke nieuwe opstoot van besmettingen - blind blijvend voor de vraag of ons gezondheidssysteem er door bedreigd wordt - er een zijn van krampachtig in het wilde weg maatregelen treffen?

In een maatschappij waarin we meer en meer denken de meester van onze omgeving te zijn, wat we door technologische ontwikkelingen ook grotendeels geworden zijn, zijn we nog steeds allen sterfelijk en moeten we accepteren dat leven risico’s met zich meebrengt. Wie die met overheidsingrijpen naar het onhaalbare nul wil brengen, moet het pad opgaan van de dwangcultuur.

Het belgicisme van Georges-Louis Bouchez

Om u niet helemaal depressief achter te laten na het lezen van dit overzicht, wil ik graag afsluiten met u te vertellen over drie fijne activiteiten (met in twee gevallen bij studenten) waaraan ik mocht deelnemen.

Maandagavond was ik voor de tweede keer op acht dagen te gast in een debat te Leuven, deze maal georganiseerd door KVHV-Leuven met als mede-panelleden MR-voorzitter Bouchez en Mark Eyskens, de éminence grise van de CD&V. Het thema betrof de Belgische staatsstructuur, en welke constitutionele stappen we dienen te nemen om dit land beter te doen draaien. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een onafhankelijk Vlaanderen. Ik onderschrijf als realpolitiker echter ten volle de visie van N-VA in deze: we moeten gaan naar een verregaande ontvoogding van de Vlaming in de vorm van een confederale staat, waarin de Vlaming – en ook Waal - het beleid kan krijgen waar die om vraagt. Federaal regelen we dan het kleine restant dat in gemeenschap kan.

Het werd een hoogst interessant debat, waarin Bouchez een eerder emotioneel belgicistisch pleidooi hield, waarin hij sprak over Kuifje en de nationale voetbalploeg als bindmiddel tussen noord en zuid. De MR-voorzitter is zonder enige twijfel een politiek rastalent die het goed kan uitleggen maar mij overtuigde hij allerminst. Ik wees hem erop dat zijn partij zonder Vlaanderen al lang aan de kant had gestaan. De linkerzijde in Wallonië (PS, PTB en Ecolo) was immers goed voor zo’n 80% van de laatste kiesintenties en de enige reden dat de MR al ruim 20 jaar mee aan het stuur zit, is te vinden in de Vlaamse stembus. In Vlaanderen vindt zijn economisch rechts-liberaal discours wel gretig aftrek waardoor de totale linkse dominantie wordt ‘verzacht’. De reden van zijn charmeoffensief – dat hij overigens steevast in het Frans doet – moet u dan ook niet veel verder zoeken. Wat hij electoraal in het zuiden tekortkomt, wil hij graag blijven lenen in het noorden. Ik deed een concreet voorstel dat ons niet opzadelt met die linkse Waalse dominantie maar Bouchez wel uit de politieke penarie kan helpen: dat hij gewoon zelf verhuist naar Vlaanderen als een soort politieke vluchteling. Hij is welkom.

Woensdagavond gaf ik in Antwerpen een lezing over de scheiding tussen Kerk en Staat. De avond was georganiseerd door Jong N-VA StuAnt, de fijne vrienden- en vriendinnenbende waarvan ik me de trotse peter mag noemen. Die scheiding kerk en staat lijkt een oude kwestie maar ik stak ze in een actueel kleedje. Na de vragenronde, waarin ik tal van interessante vragen mocht ontvangen van het geëngageerde publiek, gingen we nog napraten in stamcafé De Gouden Zwaan, vanwaar ik na een beperkte hoeveelheid gerstenat in de gietende regen huiswaarts ging. Handig is het zeker niet maar er schuilt een zekere schoonheid in een doorweekte stad.

En zonet mocht ik met onze Oost-Vlaamse fractie van gedachten wisselen over de unieke positie van de N-VA op het politieke speelveld. Drie keer fysiek samenzijn met geïnteresseerde burgers: we leren weer echt leven na die corona-opsluitingen.

Bij leven en welzijn tot volgende week.

Dit weekoverzicht verscheen op Facebook op 23 oktober 2021.

Labels