Bedankt, Jean-Pierre

Bedankt, Jean-Pierre

 

Het begon plots te onweren en ik kwam doorweekt weer thuis. Even de iphone bekijken, want die had ik voor de fietstocht achtergelaten. Toen las ik dat Jean-Pierre Dewijngaert vandaag is overleden.

Dat die stortbui een teken uit de Hemel kon zijn, daar zou Jean-Pierre niet mee akkoord gaan. In zijn levensovertuiging schreef je hemel met kleine h. Ok, toeval dan, maar wel typerend die donderslag.

In dit geval dus zeker niet bij heldere Hemel maar evenmin bij heldere hemel. Enkele dagen geleden belde ik hem maar zijn vrouw Els pakte op. Met Jean-Pierre ging het niet goed, vernam ik. Het einde had zich al aangediend.

Te lang had ik geen contact meer met hem gehad. En nu kan het dus niet meer.

Ik leerde Jean-Pierre in de tweede helft van de jaren ‘80 kennen als dé sterkhouder van de laatste provincie waar de Vlaamse Volksbeweging nog behoorlijk stand hield. De jaren daarna was hij de even trouwe als bescheiden medestander in de heropbouw van de VVB en hij schaarde zich onomwonden aan onze kant toen een oudere generatie naar de noodrem zocht om die nieuwe angry young men in te tomen.

Op ons onafhankelijkheidscongres van 1991 leidde hij mee de sessie ‘Nederlands in Europa’. Niet toevallig. Hij koesterde Nederlandse, als leraar (Engels) aan het atheneum van Kortrijk en als flamingant. Twee levenspijlers die we gemeen hadden. Het was dan ook geen toeval dat onze paden kruisten, enkele jaren direct aan mijn zijde, o.m. als ondervoorzitter.

Onbaatzuchtige trouw: laten we Jean-Pierre daar mee typeren. Levensgenieter ook, getuige dat sigaartje.

Niets slecht over de doden? Ik wist niet eens één slecht woord over hem bij leven.

Voor alles Jean-Pierre, dank. Ik had het eerder zo nadrukkelijk moeten zeggen, ik weet het. Buiten dondert het, binnen ook een beetje.

 

Tekst geplaatst op mijn Facebookpagina op 16 augustus 2020.

Labels