Als Mahdi zijn partij wakker schudt…

Als Mahdi zijn partij wakker schudt…

Sammy Mahdi probeert in een conservatief pamflet zijn partij wakker te schudden. Als het hem op die manier lukt, zal ze verdomd sterk gaan lijken op dat waar de gemeenschapspartij N-VA voor opgericht is. Een briefje aan de auteur:

Dag Sammy,

 

Beetje uitgerust van de zware State of the Union-week? Ik heb de neiging om na zo’n marathon te buigen voor de koopimpuls. Sommigen zetten zich ter ontstressing aan het drinken of eten - deed ik ook maar met mate -, anderen gaan een marathon lopen of springen op de fiets en rijden de Muur van Geraardsbergen enkele keren op en af - ik hield het flauw bij mijn 10000 stappen. 

 

Weer anderen kopen dure schoenen of een nieuw kostuum of jurk. Mijn koopdrift vond bevrediging in de boekhandel, De Boekuil in Mortsel en De Markies in Antwerpen. Waarom naar Franse ketens gaan zo lang er ook echte boekenboeren bestaan? Van de oogst maakte ik de foto hieronder en jawel, je ligt er tussen. ‘Van hol naar vol’. Van de weinig geestdrift verwekkende CD&V van nu naar de heropbloeiende die jij voor ogen hebt. 

 

Ik lees niet elk boek dat een politicus afscheidt. Je hebt er doorgaans geen boekenkast voor nodig. Door hun lichtheid kleven ze al snel tegen het plafond. De interviews met jou maakten me wél benieuwd naar jouw schrijfstuk. Ik kocht het niet alleen, ik las het ook terstond als eerste uit het nieuw aangevoerde boekenstapeltje. 

 

Wanneer ik een boek van Bart De Wever lees, besluit ik niet dat ik het eens ben met alle punten en komma’s - ik ben geen partijrobot - maar wel dat ik weer die gedachtenvork ontmoette waarin ik me politiek thuis voel. Ja, daarom zit ik in de N-VA-club. 

 

Weet je, Sammy, wat zo vreemd is? Toen ik de laatste pagina van jouw werk omsloeg, besloot ik niet dat ik het eens ben met alle punten en komma’s maar dat het verhaal dat jij vertelt uitermate dicht aanleunt bij mijn opvatting over mens en samenleving en dat het verhaal dat jij vertelt - en waar ik me dus zeer in herken - mooi weergeeft waarom ik gekozen heb voor… de N-VA. 

 

Mij ontbreekt steeds de (priori)tijd om mijn politieke gedachten samen te brengen in een boek. Schrijf jij het jouwe helemaal zelf? Chapeau. Mij lukt het niet. Mijn lades liggen vol met aanzetten, kladjes, bijna afgewerkte hoofdstukken en kattebelletjes. Ooit, later, als ik tijd heb… Nu beperk ik me tot korte stukjes, op facebook bijvoorbeeld, al zijn ze daar volgens sommige reageerders dan weer te lang voor. 

 

Ik droomde wel eens dat iemand op het idee zou komen om die snippers van mij tot een geheel te breien. Wel Sammy, als ik jouw manuscript ergens onbeheerd had aangetroffen zou ik denken dat iemand zich daar ook echt aan gezet heeft. Enkele passages - en één hoofdstuk grondig - herschrijven en mijn naam kon er onder. 

 

Je zal je zeker niet geïnspireerd hebben met mijn gepubliceerde vingeroefeningen maar ik herken erg veel in jouw boek van wat ik ongeveer zo al wel eens neerschreef de voorbije jaren, jawel decennia zelfs. 

 

Het is zondag en ik tik hier snel wat gedachten neer, dus diepgaand zal ik je boek niet ontleden. Enkele grepen wil ik er toch uit doen. 

 

Dit werkstuk kan niet anders dan een moedig conservatief pamflet heten. Je verwijst uitdrukkelijk naar Burke als bron. De namen van de mij dierbare Tocqueville, Scruton of Solzjenitsyn worden niet genoemd maar ze zweven achter zowat elk hoofdstuk. 

 

“Overheidsbetutteling maakt burgers lui”, titel je de eerste van jouw tien ‘wake-upcalls’. Heerlijk en zo treffend zinnetje. “Grenzen kunnen moreel zijn” las ik ook met groot genoegen. In 1992 schreef ik een boekje - toen vond ik de tijd nog - met als basisverhaal ‘grenzen zijn nodig’; grenzen als voordeuren. Die kunnen open én dicht. Bijna dertig jaar later lezen we zowat hetzelfde bij jou. 

 

Heerlijk ook dat jij het woord ‘rentmeester’ durft gebruiken. Onsexy, wellicht. Maar het idee dat wij ons stukje wereld niet gekocht hebben maar huren en dus moeten doorgeven aan de volgende generatie, is een mij heilige conservatieve basisgedachte die inderdaad ook verplicht tot grote milieubekommernis. Volkomen terecht. De ruimte tussen het liberale individualisme - Ik is God - en het socialistische collectivisme waarin jij je nadrukkelijk plaatst, dat is de ruimte waar ik mij ook bevind. 

 

Je wijst flauwe vormen van ‘nieuwe politiek’ af, hekelt de woke-verglijding, huldigt het middenveld als derde schakel (Tocqueville dus) maar wijst die af als politieke reddingsboei, durft de waarde van het katholicisme aanduiden zonder pezeweverige pilarenbijterij en stelt oh zo correct vast dat ‘het goede en het slechte in de mens’ overal is. Ik laat de punten waar ik het wat moeilijker mee hebt hier onbesproken want doorgaans lijkt het me daarbij eerder een kwestie van even doorpraten dan fundamenteel botsen. 

 

Eén hoofdstuk valt me wel bitter tegen, ja inderdaad, dat over de Belgische staatsstructuur. Het valt me tegen omdat het lef dat het boek kenmerkt hier totaal zoek is. Je blijft fundamenteel hokken bij het status quo. Dat je uit de subsidiariteit - ons beiden dierbare beginsel dat bevoegdheden op zo’n laag mogelijk niveau moeten worden uitgeoefend - opmaakt dat we nood hebben aan een hiërarchie der normen - lees: Belgische wet staat boven het Vlaamse decreet - verbaast. Je verwijzing naar de VSA met vijftig deelstaten evenzeer. Er bestaat wereldwijd geen federaal land waar de grootste deelstaat 60% van de bevolking uitmaakt, de VSA al zeker niet. Dit België valt dus buiten de categorie federale landen. Enfin, hier volstaat geen boompje, over dit thema wil ik graag een heel bos opzetten. Maar erg moedig kan ik jouw communautaire enerzijds/anderzijds niet noemen. Het is in hoge mate ziek in het oude CD&V-bedje. 

 

Wilde je met dat hoofdstuk vermijden dat je boek al helemaal N-VA’erig zou klinken? Tenslotte schrijf je zelf dat je het met geen boek zo eens bent dan met BDW’s ‘Over identiteit’. “Onze ideologische DNA-structuren vertonen meer gelijkenissen dan verschillen” schrijf je over N-VA en CD&V. 

 

Ik schreef jaren geleden een stuk over die gelijkenissen, nog uit de CVP/VU-tijd. In mijn parochie zaten ze in dezelfde mis - CVP’ers vooraan, VU’ers achteraan - gingen naar hetzelfde college en dezelfde jeugdvereniging. Alleen reageerden de VU’ers wat stouter in de klas, hadden ze wat meer lef in de jeugdbeweging en waren ze kritischer in de kerk. De argumenten - naast die Vlaamse leeuw - waarom iemand voor de VU koos en niet voor CVP vallen dikwijls naadloos samen met jouw kritiek op de CD&V. De reden waarom de N-VA zich toch wat ongemakkelijk voelde in het kartel, wel dat schrijf jij zo een beetje neer in je boek ‘van hol naar vol’.

 

Neen, het zijn niet Levinas of Daens die ons scheiden. Ja, ook voor ons “bestaat de mens slechts in relatie tot de Andere”. De “kleine goedheid” die in het concrete leven zo’n verschil kan maken? Die Levinas inspireerde me elke dag van die 30 jaar in het onderwijs in de niet-geprivilegieerd wijken Seefhoek en Deurne-Noord. 

 

Waar je schrijft vragen te hebben bij de sociaal-economische visie of het mensbeeld van de N-VA, lees ik toch eerder dat je vragen hebt bij de indruk die daarover gewekt wordt, de ene keer door de partij zelf, de andere keer door de wijze waarop ze door anderen wordt geframed. We moeten ons daar in de partij soms meer bewust van zijn. Maar, beste Mahdi, is dat nu niet net het probleem dat jij, een heel boek lang illustrerend, hebt met jouw eigen CD&V, die concrete vertaling van de wortels van het verhaal?

 

Gooi dat hoofdstuk-zonder-lef over de Belgische staatsstructuur er uit en je boek staat minstens even ver af van de praktijk van jouw CD&V als van mijn N-VA. 

 

Intussen ben je staatssecretaris in een regering die ook niet helemaal - ik mijd vandaag graag de confrontatie en blijf diplomatisch - strookt met je mooie ideeën. Tussen de regels geef je dat hier-en-daar zelfs aan. De realiteit is weerbarstig, luidt zo’n conservatieve waarheid waar niemand omheen kan, jij niet en ook de N-VA niet. 

 

We zullen dus zeker nog botsen in het parlement over het regeringsbeleid. Maar dit boek heeft me geleerd dat wij voorbestemd zijn (sommigen zullen het ‘gedoemd’ noemen) om in de uittekening van onze samenleving - en daar gaat politiek toch over - meer bondgenoot te zijn dan tegenstander. Als het je lukt om jouw partij wakker te schudden zal ze verdomd sterk gaan lijken op dat waar de gemeenschapspartij N-VA voor opgericht is. 

 

Geniet van de zondag, conservatieve metgezel. 

 

(Noot: voor een zondagsmijmering loopt de tekst intussen behoorlijk uit. Op die emotionele olifant in je boek kom ik later nog wel eens terug want ook daar ontmoet ik via jou mezelf. Later dus…)