Stel de juiste vragen aan het Vlaams Belang

Stel de juiste vragen aan het Vlaams Belang

Enkele gedachten bij een twitterrel over het tiranniseren van zwembaden. 

Gisterenmiddag flikkerde op mijn gsm-scherm de naam op van een journalist. Ik besloot mijn werk niet te onderbreken. Doe ik wel meer wanneer een journalist belt. Als het belangrijk is neemt die wel terug contact of spreekt een bericht in. Tijd genoeg om het dan nog eens te bekijken. Eerder die dag nam ik stom genoeg wel op toen een andere pennenridder belde en kreeg zowaar de vraag voorgeschoteld of ik de Belgische vlag ook een vod vind. Godbetert, daar belasten hoofdredacteurs hun personeel dus mee. Verbaast het dan dat ik telefoontjes van journalisten steeds meer laat rinkelen tot ze – de telefoontjes, ik wil geen misverstanden laten ontstaan - zelf uitsterven?

Toen ik vorige week namens onze fractie aandrong om het werk in de Kamer zo snel mogelijk op te starten en niet, zoals aangekondigd op de tribune, te wachten tot september vooraleer de commissies samen te stellen, moest ik geen journalistentelefoontjes afslaan, want er belde niemand. Pas enkele dagen later besteedde één krant er een kort stukje aan. Als het wel ernstig is, ontgaat het dat leger professionele Wetstraatbegluurders wel eens.

(Inmiddels boekten we toch succes met ons aandringen want volgende week worden de commissies daadwerkelijk gevormd en kan het controlerende werk in het parlement toch nog voor de zomer van start gaan. In de zogenaamde Conferentie van Fractievoorzitters bleken sommige collega’s van andere partijen toch nog te menen dat een weekje langer wachten niet zo’n kwaad kan. Maar blijkbaar begreep men dan toch dat het wat te gortig zou zijn onze vraag om eindelijk echt parlementair van start te gaan manifest te negeren.)

Die journalist van gisterenmiddag belde niet terug of liet geen boodschap achter maar vanochtend merkte ik waarover hij het had willen hebben, want hij wijdde wat bladruimte in zijn krant aan de Van Rooy-rel. Die was me gisteren ontgaan want ook twitter houdt mij echt niet elk uur van de dag bezig en het was daar dat de rel zich had ontsponnen. Kersvers Vlaams parlementslid voor het Vlaams Belang Sam Van Rooy tweette gisteren om 12:11 uur naar aanleiding van de talrijke zwembadincidenten: “Ik ken nog wel een ‘zwembad’ waar deze ‘lastige jongeren’ helemaal apart in hun ‘eigen zwemtijd’ mogen gaan zwemmen: de Middellandse Zee” met verwijzing naar een eerdere tweet van hem, twee dagen geleden, die blijkbaar niet de aandacht kreeg die hij verhoopte. In die oorspronkelijk tweet verwijst Van Rooy naar een artikel uit een Nederlandse krant waarin staat dat een Utrechts zwembad de overlast die lastige jongeren veroorzaken aanpakt door andere openingsuren te organiseren voor gezinnen, senioren en jongeren.

Die tweede poging had iets meer succes op twitter want intussen vinden 223 twitteraars het bericht leuk, 68 retweetten Van Rooy’s suggestie en er volgden 84 reacties. In de media was het helemaal bingo. De kernvraag leek: verwees Van Rooy naar de verdrinkingen in de Middellandse Zee? De insinuatie lijkt duidelijk – wat wel degelijk misselijk makend zou zijn - maar formeel staat dat er niet. Hij ontkent zelf met klem. Een vileine provocatie of een gebrek aan inschattingsvermogen? Ik weet niet eens wat het ergste te noemen is maar vermoed dat het gewoon een handige onhandigheid was, want zijn achterban sprong in het gareel te zijner verdediging en Van Rooy werd onderwerp van gesprek. Het liep storm aan advocaten en aanklagers in de virtuele rechtszaal waar dit intentieproces gevoerd werd. Maar het léék vooral druk omdat het over een klein virtueel rechtszaaltje ging, want 223 vind-ik-leuks staat niet voor massale bijval.

Wellicht had de journalist op wiens telefoontje ik gisteren niet reageerde, willen vragen of dergelijke tweets door de beugel kunnen en of ik vind dat er met Van Rooys partij kersen te eten zijn in een regeringscoalitie. Ik zou geantwoord hebben wat ik daar altijd op antwoord: laten we naar de inhoud van een eventueel regeerakkoord kijken, want dat zou het enige zijn waarvoor wij ons in dat geval engageren. Waarom – desgevallend! – de kans laten liggen om een groot deel van ons programma uit te voeren, zonder daarvoor in ruil onaanvaardbare maatregelen door te voeren?

Mij stoort de tweet van Van Rooy overigens wel degelijk, want die vormt een uitstekende illustratie van de luxe waarin het VB baadt. Van Rooy speelt in op verontwaardiging (heel terechte verontwaardiging, want dat verregaand pestgedrag van jongeren, wel degelijk meestdeels van allochtone, meer bepaald Noord-Afrikaanse afstamming, in die recreatieparken is ontoelaatbaar), zweept die nog wat extra op, rolt met retorische spierballen en lanceert dan vanuit zijn testosteronklavier een oplossing die er helemaal geen is. Wie de goegemeente wijsmaakt dat minderjarigen die zich baldadig gedragen in een zwembad ‘terug’sturen naar een land waar hun grootouders zijn geboren het antwoord biedt op een daadwerkelijk maatschappelijk probleem is toch eerder een handelaar in illusies dan een politicus die problemen concreet probeert op te lossen. In plaats van alleen in te zoemen op de verontwaardiging dat Van Rooy de indruk wekt dat hij mensen wil laten verdrinken in de Middellandse Zee had een journalist hem misschien eens kunnen vragen hoe hij zijn ‘oplossing’ concreet gestalte zou geven in het beleid, indien hij daar de kans toe zou krijgen. Wie wil hij wegsturen uit het land? In welke gevallen? Op welke manier? Waar naartoe? Dat antwoord zou me zeer interesseren. En dan mochten ze mij bellen met de vraag of er muziek zit in Van Rooys maatregelen dan wel of daarmee onaanvaardbare lijnen worden overschreden (wat ik trouwens durf vermoeden in dit geval).

Maar het scherm van de oppervlakkige sloganistiek waarachter VB zich graag installeert, wordt niet weggetrokken. De dogmatische cordonsanitaireaanbidders maken het liefst niet te moeilijk voor Vlaams Belangers en weigeren naar concrete en haalbare oplossingen te peilen. Liever heffen ze het van de ouderdom kromgetrokken morele vingertje dat op steeds minder mensen indruk maakt, en op mij al lang niet meer.

(Even aanvullen. Lik-op-stukbeleid werkt wel degelijk. Zie bv. De Ster in Sint-Niklaas. Enkele jaren geleden berucht voor soortgelijke problemen. Onder N-VA-beleid met strikte aanpak onder controle gekregen. Nu weer genietbaar voor gezinnen, zoals het hoort. Er kan wel degelijk succes geboekt worden. Inzet moet wel volgehouden worden.)

 

Tekst geplaatst op mijn FB-pagina op 5 juli 2019.

Labels